Hasın Eş Anlamlısı Nedir? Bir Kayseri Genci Olarak İçsel Yolculuğum
Kayseri’de bir akşam üstü, güneş tam da dağların arasından batarken bir yürüyüşe çıkmıştım. Havada ince bir soğukluk vardı, ama sıcak, Kayseri’nin o tanıdık soğuk havası… Adım attıkça, düşüncelerim de adeta birer adım geride beni takip ediyordu. Biraz başımı eğdim, çantamın yan cebinden eski defterimi çıkardım. Kendisini, pek çok eski günün tanığı olan o sararmış sayfaları açıp, üzerine düşüncelerimi yazmayı seviyordum.
İlk sayfayı çevirdim, bir parça eski bir koku bana üzüntüyle karışık bir nostalji getirdi. İyi ki yazıyorum dedim içimden, yoksa her anı kaybolacak gibi… O an içimi bir soru sardı: “Hasın eş anlamlısı nedir?” Bunu defterime yazdım. Bir anlamını bulmalıydım, bir şekilde içimdeki bu boşluğu doldurmalıydım.
“Hasın” ve “Hüsran” Arasındaki İnce Çizgi
Bir gün, yaz başıydı, eski bir arkadaşım beni aramıştı. Uzun zaman görüşmemiştik. Telefonun ucunda sesi, yıllardır duymadığım bir şekilde samimi ve heyecanlıydı. “Beni unutmadın mı?” diye sormuştu. Ben de o an, unutulmuş bir hisle; “Tabii ki unutmadım,” demiştim. Oysa içimde bir yara vardı, belki de yıllarca süren bir hayal kırıklığı. O an, ikimizin arasındaki mesafeyi hissedip, “Hasın” kelimesini düşündüm.
Benim için bu kelime, önceki ilişkilerde kalan hüsran, geçmişin acıları ve küçük bir umut kırıntısıydı. Onu düşündükçe içimde bir boşluk oluşuyor. O boşluğu bir türlü dolduramıyordum. Hasın, bir şeyin sahip olduğu o nadir güzellik, ama ona ulaşmanın ne kadar zor olduğunu gösteriyor gibi… Ve “hasın” kelimesi de bende bir tür kayıp hissiyatı uyandırıyordu. Bir zamanlar sahip olduğum, ama artık ulaşamayacağım bir şey. Ya da belki bir anı, belki bir hayal…
—
Bir hatıra:
Defterimde bulduğum eski bir not:
> “Hasın, bizim aramızdaki şeydir, ama sen artık onu unutmuş gibi davranıyorsun.”
—
Geçmişin Gölgesinde Bir İz
O gün, arkadaşımın telefonunda o eski sesi duyduğumda, sanki yıllar sonra bir şeyler uyanmıştı. Bu duyguyu anlamak çok zor; sevdiğin birini kaybetmek, kaybettikten sonra da hala bir umut beslemek… O gün yürürken, Kayseri’nin taşlı yollarında adımlarımı attıkça, adeta o kelimenin içindeki duygularla bir araya geliyordum. “Hasın” kelimesi, hem güzellik hem de kaybolan bir şeyin adıydı. Gerçekten, bir şeyin eş anlamlısı nedir ki? Bazen bir kelimenin, bir anın ya da bir kişinin eş anlamlısı olmuyor. O zaman ne yapıyorsun? Bir tek başına kalıyorsun ve geçmişi anlamaya çalışıyorsun.
—
İçimden gelen bir ses: “Hasın eş anlamlısı aslında kaybolan umut değil mi?”
—
Umut ve Hayal Kırıklığı Arasında Bir Yerde
Bazen umutsuzluk, sana gerçekten istekleri getiriyor. Ya da bazen bir şeyin tam olarak senin olmasını istemek, onu bambaşka bir şekilde kaybetmene yol açıyor. Benim için “hasın” kelimesi de hep o ince çizgide yürüdü. Ne zaman bir şey istediğimi hatırlasam, ondan bir adım daha uzaklaşmış gibi hissediyorum. O hayal kırıklığını, bir duvar gibi hissetmek, insanı gerçekten kırabiliyor.
Bir an, yavaşça gözlerimi kapadım, o eski defteri cebimden çıkartıp yeniden yazmaya başladım. “Hasın eş anlamlısı nedir?” sorusu kafamda hala çalkalanıyordu. Yazdım: “Umutsuzluk ve beklentilerin birbirini kucakladığı an.” Ama sonra, yazmayı bitirdikten sonra bir an düşündüm. “Hayır, hayır, bununla yetinmemeliyim.” Biraz daha düşündüm ve şunu yazdım:
> “Hasın, bir zamanlar gerçeğe dönüştürülemeyen bir umudu taşır, ama bazen en değerli şeyler, ulaşamayacağımız şeylerdir.”
—
İç ses: “Bazen kaybolan bir şeyin adı olmamalı, sadece içinde taşıdığın bir his olmalı.”
—
Kaybolanlar ve Bulunanlar
O günün sonunda, o kadar çok düşünmek, geçmişi sorgulamak, geçmişe takılmak bana çok şey kattı. Ama bir yandan da biliyorum ki, bazı şeyler kaybolmalı. Bazı hisler ve duygular yerini yeni başlangıçlara bırakmalı. O eski arkadaşımın sesi, beni hiç tanımadığım bir hayal kırıklığına sürüklüyor gibi görünse de, bana başka bir şeyi de öğretti. Bir zamanlar kaybolan şeylerin, bugün bizi güçlü kıldığını…
Böylece, sorumun cevabını bulmuş gibi hissettim. Hasın eş anlamlısı, kaybolan bir şeyi tekrar aramak ve onu bulma umududur belki de. Ama kaybolmuş olan her şeyin, bize yeni bir şeyler kattığını unutmayalım. Bu, belki de hayatın en büyük gerçeğidir. Kaybolanları bulma yolculuğunda, bir gün yine bulacağız; ama bulduğumuz şey, kaybolanla aynı olmayacak.
—
O akşam yürüyüşüm bittiğinde, Kayseri’nin taşlı yolları, içimde bir umut bırakmıştı. Bir kelime, bir anı, bir arkadaş; hepsi hayatımın bir parçasıydı. Hayal kırıklığına düşmeden, belki de en önemli şey, geçmişe saygı duyarak geleceğe doğru yürümekti.